Wraz z wiekiem dziecko nabiera różnych nawyków i tych dobrych ale także i tych złych. Często nie mamy na nie żadnego wpływu, gdyż wiadomo że nie sposób jest kontrolować malucha na okrągło. Najmodniejszym i najszybciej przyswajalnym złym uczynkiem jest kłamstwo. Dotyka ono bardzo rodziców, którzy często siebie obwiniają, uważają że popełnili błędy wychowawcze. Czują się oni rozczarowani i jest im po prostu przykro. Trzeba jednak pamiętać o tym że przedszkolaki nie zawsze trafnie umieją rozróżnić co jest kłamstwem a co nie. Od małego wpajamy swoim dzieciom, że nie należy kłamać, że jest to czymś złym. Dlaczego właściwie dzieci kłamią? Istnieją różne powody takiego zachowania. Rodzic często, wytycza zasady i obowiązki w domu, którym czasem maluch nie jest po prostu w stanie sprostać. Dlatego żeby nie zawieść rodziców, woli powiedzieć nieprawdę by Ci byli z niego dumni, zamiast rozczarowani. Często też po prostu ze strachu, wie że zrobiło coś złego ale nie ma odwagi się przyznać do tego gdyż boi się kary. Jest to skomplikowany schemat i trzeba się bardzo natrudzić by wyrobić w maluchu nawyk mówienia prawdy. Dużo zależy od rodziców, którzy wprowadzając normy i reguły dotyczące malucha muszą je określić w taki sposób by dziecko było w stanie im sprostać. Nie można wymagać przykładowo od swojej pociechy tego, że jedząc czekoladę nie pobrudzi się albo że podczas zabawy nie będzie hałasować. Musimy też ustalić system kar i nagród. Wiadomo, że jeśli za małe przewinienie jakie popełni dziecko spotka go zbyt dotkliwa kara (zakaz zabawy przez cały dzień) to następnym razem będzie wolał on skłamać by uniknąć odpowiedzialności. Ważne jest też by nie tylko złe uczynki karać, ale też wynagradzać te dobre. Wtedy dziecko będzie miało świadomość, że warto być dobrym i posłusznym gdyż zostanie mu to wynagrodzone, a rodzice są z niego dumni i zadowoleni. We wszystkim trzeba działać z umiarem i rozsądkiem, gdyż chodzi tu o dobro dziecka. Każdy dorosły pragnie by jego potomek wyrósł na mądrego i odpowiedzialnego człowieka.